-
2
s.f.
prerogative, vantaç, privileç
[
TS]
dir. (dirit speciâl di competence, privileç dât par leç a orghins specifics o a cui che al à cjariis publichis determinadis)
prerogativa dei parlamentari = prerogative oppure vantaç dai parlamentârs
-
3
s.f.
presi, privileç, vantaç recuisît
ha rinunciato a tutte le sue prerogative = al à rinunziât a ducj i siei vantaçs oppure privileçs
-
4
s.f.
facoltât, recuisît, conotazion, peculiaritât, cualitât
l'accessibilità come prerogativa del servizio pubblico = la acessibilitât tant che prerogative dal servizi public