-
1a
v.tr.
dispontâ
[
FO] (crevâ o taiâ la ponte di alc)
spuntare una matita = dispontâ un lapis
-
1b
v.tr.
cuinçâ, scurtâ, cimâ, dispedâ
[
FO] (scurtâ un tic taiant la ponte o lis pontis)
spuntare i capelli = scurtâ i cjavei
spuntare i meli = cjastrâ i miluçârs
spuntare le viti = cuinçâ lis vîts
spuntare un albero = cimâ un arbul
-
2a
v.tr.
passâ, discrosâ
spuntare un intoppo = discrosâ un intop
spuntare uno scoglio = passâ un crust
-
3
v.intr.
butâ fûr, dâ fûr
pochi giorni fa gli sono spuntati i primi dentini = za cualchi dì i àn dât fûr i prins dintuts
v.intr.
menâ, butâ, butâ fûr, dâ fûr, vignî fûr
(nassi, vignî fûr)
durante la primavera spuntano le gemme = in timp di vierte a vegnin fûr oppure a butin fûr i butui
l'erba comincia a spuntare = la jerbe e scomence a dâ fûr oppure a menâ
-
4a
v.intr.
comparî, saltâ fûr
[
FO] (scomençâ a formâsi, o a comparî)
e d'un tratto sul suo viso è spuntato un sorriso = e a colp su la sô muse al è saltât fûr oppure al è comparît un riduç
-
4b
v.intr.
nassi, jevâ, cricâ
[
FO] (dal soreli, de lune des stelis o di altri, vignî sù)
da quella parte sta spuntando la luna = di chê bande e je daûr a jevâ sù la lune
spunta il giorno = al criche il dì
-
5
v.intr.
saltâ fûr
il gatto è spuntato da sotto il letto = il gjat al è saltât fûr di sot dal jet