Hai cercato la parola
Hai cercato la parola
sventurato
Torna indietro

bilingue

sventurato ,
  • 1

    adi. disgraciât, disditât, disfortunât, sventurât Copia

    [CO] (che, cui che al è tocjât de disgracie, de sfortune, de sventure)
    quel povero sventurato è caduto dalle scale e si è rotto un braccio = chel puar disditât al è colât pes scjalis e si è rot un braç
  • 2

    adi. disgraciât, disditât, disfortunât, sventurât Copia

    [CO] (che al puarte une disgracie)
    un caso sventurato = un câs disgraciât
  • 3

    s.m. disgraciât Copia

    [CO] (che, cui che si compuarte mâl)

monolingue

disgraciât adi., s.m.
(dis-gra-ci-ât)
Che, cui che nol à la benedizion de gracie divine, che al va cuintri des leçs divinis, ancje tant che apelatîf o titul di ofese gjeneric o ancje di dûl
esempi
"«Cui jerial chel nemâl che si jere impaçât cun jê?» «Nome un disgraciât, une bestie… cun tantis feminis che a son!»"
da "Cui si jerial impaçât cun Modestute?" di Pieri Menis
Vedi anche: disgraziât, disgraceât, disgrazeât
disgraciât adi.
(dis-gra-ci-ât)
Che al è caraterizât di disgraciis, di fats negatîfs
sinonimi
brut, indât, sfortunât, malintopât, disditât, signestri, trist, sventurât, maldestinât, nefast, funest
esempi
"fufignis che masse dispès nus incjochin e nus intortein, come che ben o savìn noaltris, testemonis dai nestris timps disgraciâts"
da "Des Americhis par continuâ une magjie cun lidrîs profondis" di Angelo Floramo
proverbi
"la vite e je il content dai fortunâts, il torment dai disgraciâts"
Torna in Cima
Torna in Cima