Tu âs cirût la peraule
torne indaûr

monolengâl

disgraciât adi., s.m.
(dis-gra-ci-ât)
Che, cui che nol à la benedizion de gracie divine, che al va cuintri des leçs divinis, ancje tant che apelatîf o titul di ofese gjeneric o ancje di dûl
esemplis
"«Cui jerial chel nemâl che si jere impaçât cun jê?» «Nome un disgraciât, une bestie… cun tantis feminis che a son!»"
gjavât fûr di "Cui si jerial impaçât cun Modestute?" di Pieri Menis
Viôt ancje: disgraziât, disgraceât, disgrazeât
disgraciât adi.
(dis-gra-ci-ât)
Che al è caraterizât di disgraciis, di fats negatîfs
sinonims
brut, indât, sfortunât, malintopât, disditât, signestri, trist, sventurât, maldestinât, nefast, funest
esemplis
"fufignis che masse dispès nus incjochin e nus intortein, come che ben o savìn noaltris, testemonis dai nestris timps disgraciâts"
gjavât fûr di "Des Americhis par continuâ une magjie cun lidrîs profondis" di Angelo Floramo
detulis
"la vite e je il content dai fortunâts, il torment dai disgraciâts"
torne sù