Al podarès derivâ di Fin, forme aferetiche di Serafìn o Rodolfìn, cu la zonte dal sufìs -òs che si cjate ancje in altris cognons (es. Bertossi, Micossi, Bottòs, e vie indenant). O pûr di (Stie) fin “Stefano". Frau 1971 al segnale ancje Fino, Finnolt, non di origjin gjermaniche. Un Finoscius al è za presint tal Necrologium monasterii Rosacensis scrit tal 1250.
Intal Schedari Corgnali: 1295 Finus Chiaçonus de Pontemolino a Pordenon; 1295 Finosscius f. q. d.ni Marquardi de Ragonia; 1302 Finosio de Cerseto; 1314 Finosus de Aquilegia; 1358 Johannes preco Utini q. Finossii de Cereseto; 1364 Guigelmus f. d.ni Finossi de Faganea; 1486 Stephani Phinossy de Zopola.
Cognon carateristic di Çopule là che al è documentât de fin dal Tresinte; tal 1427 un Odorico Finossi al jere cjamerâr de plêf di San Martin e il stes personaç al ven citât plui voltis ancje tai agns dopo, spes tant che testemoni: tal 1431 Odoricus quondam Finossij al è testemoni in ats notarîi pe compravendite di terens e v.i. Un altri Finòs, ven a stâi Anthonio quondam Johannis Finossi al è citât in ats notarîi tal 1444 a San Vît dal Tiliment e tal 1452 a Spilimberc, in chei agns centris notarîi impuartants adun cun Pordenon e Voleson. Plui in là tal timp o cjatìn un Leonardus Fenossij potestât di Çopule tal 1525 (N. Petris).
Si lu cjate ancje a Sanvidot (Cjamin dal Tiliment) e a San Vît dal Tiliment.
fonts
1375 Michele, Tomaso et Zuanne F.lli q. Finosio di Tarcento habit. in Faedis, cedono beni in Tarcento (ASU CRS 511); 1465 Dominicus Finos q. Io. Finos qui fuit de Zopula habitans in S. Vito etatis annor. 64 (ASU Perusini 725.2); 1700 presints a Cjasarse, rivâts di Taêt, i colons Osualdo Finos di Giacomo e Sebastiano Finos di Leonardo (Luchini, 1995); 1763 Dom.co q. Antonio Finos, cameraro della Confraternita dei SS. Rocco e Valentino di Zoppola (ASU CRS 845/1); 1792 Mariana Finozza della Fraterna S. Valent. di S. Vito (ASU CRS 454/4); 1927 al mûr a Fresnillo (Messic) il Martar Angelo Finos, fi di Giuseppe. Al jere nassût te localitât di Cjaseblancje a San Vît dal Tiliment tal 1900 (Sants e Martars).