-
1a
v.tr.
spiçâ, insutilî, afinâ
[
CO] (fâ fin, sutîl o spiçât)
la ginnastica le ha affinato la vita = la gjinastiche i à insutilît la vite
-
1b
v.tr.
smagrî, insutilî, afinâ
[
CO] (in particolâr de muse e dai lineaments, smagrî, insutilî)
gli anni che passano gli hanno affinato i lineamenti = i agns che a passin i àn smagrît la muse
-
2
v.tr.
afinâ, fâ fin
[
CO] (esercitâ une facoltât par che e deventi plui pronte e smirade)
aveva affinato l'intelligenza = al veve afinade oppure fate plui fine la inteligjence
-
3
v.tr.
purificâ, afinâ
[
CO] (purificâ des scuriis, in particolâr un metal)
affinare l'oro = afinâ l'aur
v.tr.
sfrancjâ, afinâ
(purificâ, rafinâ)
affinare la pronuncia = sfrancjâ la pronunzie
v.tr.
afinâ, inzentilî
(fâ deventâ un compuartament plui ben acetât par vie che al da segnâl di plui disponibilitât)
affinare i modi = afinâ lis buinis manieris