-
1a
v.intr.
cisicâ
[
AD] (fevelâ sot vôs, spec. par segretece)
bisbigliava con un amico = al cisicave cuntun amì
v.intr.
murmuiâ, cisicâ
(fâ un rumôr, un sunsûr bas e continui)
il pubblico inizia a bisbigliare = il public al tache a cisicâ
-
1b
v.intr.
cjicâ, cisicâ, cibiscjâ
[
AD] (dî daûr, meti ator cjacaris, tabaieçs, peteçs su cdn. o su alc)
sul suo conto si bisbiglia molto = sul cont so si cibiscje une vore
-
2
v.tr.
cjicâ, cisicâ, cibiscjâ
[
AD] (dî a vôs basse, tabaiuçâ)
mi ha bisbigliato poche parole all'orecchio = mi à cisicât pocjis peraulis tes orelis
v.tr.
fevelâ par daûr, dî parsot
(dî di altre persone robis no bielis in forme cuasi platade)
bisbigliano cose brutte su di lui = a disin parsot brutis robis su di lui