-
1
s.f.
caritât
[
TS]
(spec. cun iniz. maiusc., une des trê virtûts teologâls)
carità cristiana = caritât cristiane
-
2a
s.f.
caritât, boncûr, misericordie
[
FO] (disposizion a capî e a judâ)
avere spirito di carità = vê spirt di caritât
domandò un pezzo di pane per carità = al domandà un toc di pan par caritât
non ha un briciolo di carità = nol à un fregul di boncûr
opere di carità = oparis di caritât oppure di misericordie
trattare con carità = tratâ cun caritât
-
2b
s.f.
caritât, limuesine
[
FO] (jutori materiâl, spec. bêçs)
carità pelosa = caritât pelose
chiedere la carità = lâ a caritât oppure lâ a cirî oppure lâ a batile oppure bati la trusse oppure bati la birbe oppure slungjâ la man
fa la carità a tutti i poveri che bussano alla sua porta = e fâs la caritât a ducj i puars che a batin a la sô puarte
i mendicanti giravano per le case a chiedere la carità = i pitocs a levin ator pes cjasis a cirî la caritât
vivere di carità = vivi di caritât
-
3
s.f.
plasê, caritât
fammi la carità di andartene = fasimi il plasê di lâ vie
fatemi la carità di tacere = fasêtmi la caritât di tasê