-
1a
adi.
dissuasîf, di dissuasion
[
CO] (che al à il fin di tignî lontan, di disconvinci)
il possesso di armi atomiche ha avuto una grande forza deterrente contro la guerra tra superpotenze = il possès di armis atomichis al à vût une grande fuarce di dissuasion cuintri de vuere tra superpotencis
-
1b
s.m.
fuarce di dissuasion
[
CO] (potenziâl militâr che al convinç une potence foreste a no atacâ)
il deterrente nucleare = la fuarce di dissuasion nucleâr
-
2
s.m.
dissuasion
[
CO] (ce che al convinç di no fâ alc)
la prigione vuole essere un deterrente contro la criminalità = la preson e vûl sei une dissuasion cuintri de criminalitât