-
1
av.
fin, in maniere fine, in mût fin, cun finece, in maniere minude, in mût minût, cun minudece
la verdura va tagliata finemente = la verdure e va taiade fine oppure in maniere minude
-
2
av.
in maniere minuziose, in mût minuziôs, cun minuzie, in maniere fine, in mût fin, cun finece, in maniere abile, in mût abil, cun abilitât, a regule di art, in maniere perfete, in mût perfet, cun perfezion
[
CO] (cun abilitât grande pai particolârs)
lavorava sempre finemente = al lavorave simpri cun finece
-
3
av.
in maniere acude, in mût acût, cun acutece, in maniere fine, in mût fin, cun finece, cun arguzie
[
CO] (cun capacitât di osservazion une vore buine)
osservò finemente che non tutti erano all'altezza = al osservà cun finece che no jerin ducj ae altece