-
1
s.m.
sfortunât, disfortunât, disdetât, sventurât
[
AD] (che al à sfortune o che al è segnât de sfortune, perseguitât de malesorte)
è un uomo sfortunato = al è un om disfortunât oppure disdetât
sfortunato nel gioco, ma fortunato in amore = disfortunât intal zûc, ma fortunât in amôr
-
2
adi.
disgraciât, disfortunât, disdetât
[
AD] (che nol à vût bon risultât, che nol à vût sucès)
un affare sfortunato = un afâr disfortunât oppure disgraciât
-
3
s.m.
disfortunât
[
AD] (di event, che no si spietave e che al met in dificoltât)
è accaduto un evento sfortunato = al è capitât un fat disfortunât