-
1a
v.tr.
spontâ, cimâ
[
CO] (çoncjâ la ponte di un arbul)
un forte colpo di vento ha svettato l'abete = une bugade fuarte di aiar e à spontât il peç
-
1b
v.tr.
spontâ, cimâ
[
TS]
(cerpî la ponte dai ramaçs plui alts di un arbul o di une cise, di mût di metiju a pâr cun chei altris)
svettare le ramaglie = spontâ il brascjam
-
2
v.intr.
dâ sù
[
CO] (vignî sù, sburtâsi cu la ponte viers l'alt)
vedere le montagne svettare all'orizzonte = viodi lis monts a dâ sù sul orizont
-
4
v.intr.
trindulâ
[
BU] (di arbul, movi il fueam tal aiar)
i pioppi svettavano nella brezza serale = i pôi a trindulin te bavesele de sere